Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

ΜΟΝΟ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΜΠΟΡΕΙ




Σημείο 70

Πρώτα να αντιμετωπιστεί αυτό το παράξενο νεφέλωμα. Αυτό το συμπαντικό μπαλόνι ζωής με την περίεργη μύτη στην άκρη. Έχεις μια βελόνα; Αν το τρυπήσω, θα βγει κόκκινο χρώμα. Θα το λένε βροχή. Όλα τώρα θα τα λένε βροχή.


Θα τα λένε κόκκινα χρώματα γιατί τα χρώματα έχουν περάσει.


Σημείο 71

Το βουνό κόσμος είναι ντυμένο στα κόκκινα. Δεν υπάρχει καιρός. Δεν έμεινε. Κανένας καιρός. Ο καιρός τελείωσε. Η γιορτή θα τελειώσει χωρίς να φυσάει. Θα περάσει με ένα κόκκινο χρώμα, επειδή τα χρώματα πέρασαν. Οι μουσικοί παίζουν ακόμα κάτω απ’ το νερό το βαλς του ανίδεου ουρανού. Έγιναν όλα ερήμην του, χωρίς να προλάβει. Ο ουρανός δεν πρόλαβε, γιατί ονομάστηκαν όλα κόκκινα χρώματα και από τότε προσπαθώ να θυμηθώ τα μάτια μου στη ζωή.

Αλλά δεν φυσάει.


Σημείο 72

Μόνο το χρώμα μπορεί. Όχι οι λέξεις. Σύντομα θα αποδειχτεί και θα αστράψει σαν αλάθητη αλήθεια η φωτιά που σημαίνει το τέλος.


Σταύρος Σταυρόπουλος, αποσπάσματα από το βιβλίο του "Καπνισμένο Κόκκινο", εκδ. Σμίλη 2013


2 σχόλια: