Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

ΛΕΣ ΚΑΙ Η ΜΕΡΑ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ





Σημείο 22

Ακούγεται άραγε καθόλου αυτή η λεπτή λεηλασία; Διεπράχθη αθόρυβα, φριχτά, σαν θάνατος από χνούδι. Το ζήτημα είναι ότι τώρα όλα κοιμούνται κάτω απ’ το νερό και θέλω να φύγω φωτεινός, θέλω να φύγω με τον θυμό όλων των θυμών που προκάλεσε το γεγονός της νύχτας. Λες και η μέρα αρνήθηκε την συνέχειά της. Λες και ό, τι είχε γραφεί πριν ήταν μόνο μια θολή πρόβα που μαράθηκε στο βυθό για να μην αντικρίσουμε ποτέ το πρόσωπό της.


Σημείο 23

Σημασία έχει ότι από δω και στο εξής θα ζούμε με φύκια, χωρίς ανθισμένα γράμματα.


Σημείο 24

Μετά με επισκέφτηκε ένας τεράστιος ίσκιος αλύγιστος, μη στενεύεις, έχω μόνο εσένα, του είπα, σε παρακαλώ να φεύγεις ασπρόμαυρος. Αυτή η τυφλότητα με το χρώμα σε όλες τις παραλλαγές της λάσπης με μουτζουρώνει, μαρκάρει την μοίρα μου και την οδηγεί.





Σταύρος Σταυρόπουλος, από το βιβλίο του "Καπνισμένο Κόκκινο", εκδ. Σμίλη 2014. Κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου