Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΚΥΚΝΩΝ



ΣΤΟ ΔΕΛΤΑ της χώρας σου, αυτό το βέβηλο σύμβολο με τα πολλά ψηφία από σκασμένη δαντέλα, κάτω απ’ το τρίχωμα της νύχτας, εκεί χαμηλά, σε κοινή θέα, δίπλα στην αδηφαγία  των χειλιών, σαν ορθάνοιχτη σωτηρία ζώου που σε κοιτάζει θλιμμένα, είχαν στήσει ενέδρα οι εξισώσεις. Βάλθηκα να αιωρούμαι στη ρίζα τους με ανοιγμένη ομπρέλα. Σε στάση προσευχής, σχεδόν κρατώντας σε στα δόντια μου, συνέχισα να χορταίνω το στόμα μου με το παγκόσμιο τραύμα.

Η παρέλαση των κύκνων θα ξεκινούσε σε λίγο.


Σταύρος Σταυρόπουλος, από το βιβλίο του "Οι άλλοι που είμαι", εκδ. Μεταίχμιο 2007

3 σχόλια:

  1. Ήταν το απόσπασμα που πάντα σου άρεσε, θυμάμαι, από αυτό το βιβλίο. Ότι το ανακάλεσες στη μνήμη σου, έξι χρόνια μετά, σημαίνει ότι σου αρέσει ακόμα - μια επιπλέον απόδειξη ότι όλοι έχουμε τις μονομανίες μας. Και δεν τις ανταλλάσσουμε με τίποτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι, όντως έτσι είναι ήταν ένα από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα. Όταν η μονομανία μου αφορά την λογοτεχνία σου, τότε ναι, δεν την ανταλλάσσω με τίποτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή