Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

ΠΩΣ ΝΑ ΧΩΡΕΣΩ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ;




ΠΛΕΥΡΑ Β

ΤΡΙΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ


Θα φτιάξω μια ονειροπαγίδα και θα σε κλείσω μέσα.
Θα παγιδεύσω τα κακά όνειρα, μαζί τους θα παγιδευτώ και γώ.
Θα παίζει κάτι ζόρικο, φόρος τιμής, μπορεί το a million miles away τού Gallagher ή το  ain΄t no love in the heart of the city των Whitesnake, φόρος τιμής στα μάτια σου εκείνη τη νύχτα, πού κάναμε έρωτα συνέχεια, μέχρι πού γύρισαν τελικά προς τα μέσα αφήνοντας να φανεί μόνο το ασπράδι, σαν μια σιωπηλή πρόβα θανάτου.
Girl with no eyes.
Εκεί θα τρέχω συνέχεια και θα σε κυνηγώ, κλέφτες και αστυνόμοι, όπως και τότε,
πενταήμερη εκδρομή στην Κέρκυρα, μαθητής Γυμνασίου με κλεμμένα ποδήλατα, ψωμί πασαλειμμένο με ζάχαρη και τσιγάρα κρυμμένα στις κάλτσες, όταν κάποια άλλη ήταν στη θέση σου και ακόμα νομίζαμε ότι κρατούσαμε όλο τον κόσμο στις άκρες των χεριών μας.
Εκεί θα σε ψάχνω και θα μετρώ τις συσπάσεις πού κάνει το  πρόσωπο σου καθώς με κοιτάς.  Στην ονειροπαγίδα.
Θα σε φυλακίσω για να σε βλέπω μόνο εγώ.  Θα μιλάμε με παρενθέσεις.
Με τελείες αποσιωπητικών. Λευκές λέξεις πάνω σε άσπρες σελίδες.
Συνθηματικά.
Καμιά φορά, θα σ΄αφήνω να βγαίνεις και να ζωγραφίζεις, αφού ξέρω πόσο σ΄ αρέσει να ζωγραφίζεις, εγώ δεν μπορώ, μόνο ζω-γραφίζοντας.
Σκαρώνω ζωές πού χάνω, μου φεύγουν και μένω μόνος, άδειος, χωρίς ζωές,  χωρίς ζω-γραφιές, μόνο με μια ονειροπαγίδα.
Σε λίγο ξημερώνει. Από κάπου μακριά έρχονται οι Aerosmith και το dream on.
Τα ακόρντα του χωρίζουν τον πόνο  στη μέση.  Γίνεται λιγότερος. 
Αντέχω.
Πώς να χωρέσω στα όνειρα;
Είναι και τα τραγούδια πού με χορταίνουν.
Είναι κι οι εποχές πού σβήνουν, βάφουν και ξεβάφουν τα ίδια χρώματα,  αφήνοντας πάνω μας a whiter shade of pale.
Είναι και τα μάτια σου πού με ταξιδεύουν.
Out of reach, out of touch, how you΄ve learn to hate so much. . .
Σε λίγο μπαίνει η άνοιξη. Η πρώτη κανονική, ύστερα από τρία χρόνια.
Απρίλης. Ο αγαπημένος μου μήνας. Νοιώθω την παρουσία του να πιέζει προς τα κάτω τις λύπες.
Ξημερώνει. Νέες μελωδίες θα έρθουν.
Οι Aerosmith έχουν φύγει. Και συ.
Η Beth Gibbons με περιμένει. Και η Dolores O΄ Riordan. Και οι Radiohead.
I wish I was special so fucking special, but I’m a creep. . .
Δεν πειράζει.  Εγώ θα συνεχίσω, με χρώματα. Και τραγούδια.
Θα κάνω όνειρα. Τις νύχτες θα τα βάφω κόκκινα, στο χρώμα τής καρδιάς. 
Με το φως τής μέρας θα ξεφλουδίζουν.
Μετά θα τα παγιδεύω.
Και θα κρύβομαι μέσα τους. 

Σταύρος Σταυρόπουλος

Απόσπασμα από το βιβλίο του "Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου", εκδ. Απόπειρα 

Το βίντεο που ακολουθεί, είναι με αποσπάσματα από το βιβλίο


1 σχόλιο: