Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2012

ΚΡΕΜΑΛΑ






Λύνεις και δένεις
Αλλά το κορδόνι
Το έχω εγώ

Χρόνια τώρα

Κρέμομαι

Απ’ τον εαυτό μου


Σταύρος Σταυρόπουλος


(Ποίημα από το βιβλίο του Σταύρου Σταυρόπουλου, "Δυο μέρη σιωπή, ένα μέρος λέξεις", εκδ. Μεταίχμιο)


2 σχόλια:

  1. Το ρίσκο: Χωρίς καρέκλα από κάτω. Για να συνεχίζουμε - δήθεν - τους ηρωισμούς μιας, έτσι κι αλλιώς, υπερχρεωμένης εφηβείας. Το κέρδος: Το ότι αφήναμε τους άλλους να νομίζουν αυτό που ξέραμε εμείς. Για να το εκμεταλλεύονται καλύτερα. Και το αποτέλεσμα: Ένας μελανιασμένος από σημάδια λαιμός. Δικός μας.
    Σκορ; 3-0 εις βάρος μας. Απ' το πρώτο κιόλας ημίχρονο.

    (εμείς, που δεν φορέσαμε ποτέ γραβάτα στο λαιμό μας...)

    Ευχαριστώ, Μαρία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σταύρο, το σκορ είναι πάντα υπέρ μας, μη γελιέσαι.

    Συνέχισε να γράφεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή