Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2012

ΛΙΓΗ ΝΑΦΘΑΛΙΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ




Μόνος μου
Απαρηγόρητος συγγενής του εαυτού μου
Με τις μέρες μου αδιάθετες
Το φως της σελήνης
Ξεράθηκε στο παντελόνι μου
Η ζωή μια τρύπα
Σηκώνω το φλιτζάνι
Και τη βλέπω από κάτω να χάσκει
Υπόγειο ανάκτορο

 Με διασχίζει απαρηγόρητος ο Ηριδανός

Θα πέσω
Το κρεβάτι βλέπει γκρεμό
Ο άνθρωπος που κοιμάται δίπλα μου
Είναι από σκόνη
Κάτω από το μαξιλάρι μου
Οι παλάμες μου χειροβομβίδες
Δεν έχω τίποτε άλλο
Μία σονάτα σιωπής
Κάποιες λάθος σταγόνες
Λίγη ναφθαλίνη για τον έρωτα

Έχω ράψει όλα μου τα ποιήματα
Στο στόμα ενός μικρού παιδιού

Τώρα πια
Μπορώ να χαθώ
Ήσυχος


Σταύρος Σταυρόπουλος

3 σχόλια:

  1. Σ' ενα σεντουκι ειναι κλεισμενος ο ερωτας μου...και τον φυλαω,
    αλλα αντι για ναφθαλινη τον ραντισα με σταγονες κεδρου για να μοσχοβολαει και να μην φθειρεται.

    Ας μεινει τουλαχιστον η ομορφη ευωδια...

    Καλο Χαραμα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συγγνωμη αν σου καταχραστηκα αναρμοστα το χωρο με το τελειως αυθορμητο γραπτο μου. Ειναι ορισμενες αναρτησεις που με τρυπουν βαθια και πολυ εντονα.

    Ευχαριστω !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η γραφή του Σταύρου Σταυρόπουλου είναι τόσο δυνατή και πηγαία, που μόνο εκστατικά μπορεί κανείς να σταθεί απέναντί της.

    Δεν καταχράστηκες καθόλου τον χώρο μου. Είναι χαρά μου να ανταλλάσσουμε απόψεις.

    Καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή