Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΚΟΜΜΑΤΙΑ - ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ





Σημασία έχει ν’ αγαπάς. Έχει; Τη στιγμή που το ρευστό της σώμα πάει να στερεοποιηθεί, καταρρέει. Μες στα χαλάσματα
του πολέμου, τα μάτια ενός παιδιού. Θροΐζουν. Έγχρωμα μάτια, ασπρόμαυρο σκηνικό. Η Αλίκη στη χώρα των θανάτων.
Έλα, δώσ’ μου το χέρι σου, λέει. Θέλω να μου δείξεις τον κόσμο.
Δεν έχω χέρια. Δεν μου ’μειναν. Έπειτα, δεν υπάρχει κόσμος. 


Φωτιές, φωτιές παντού. Να καις. Να με καις. Ο ήλιος, γκρεμός. Το φως του μπαινοβγαίνει στο σώμα σου σαν καντήλι. Θα σβήσει, με την υποστολή της σημαίας. Σιωπητήριο με Ντύλαν – I want you. Ακόμα;
Έμεινε το καλτσόν σου στη θέση του οδηγού, σκισμένο από τους έρωτες. Ένα κάρο σιωπές. Ένα κάρο λύπες. Κι ένα κοριτσάκι που μοιάζει με το φεγγάρι. Λιγοστέψαμε. Γίναμε τόσοι δα. Κομμάτια.

Όσο ακόμα εφημερεύει η αθωότητα, να μπορέσουμε. Τι;
Καλύτερα να μην το μάθεις ποτέ.


Το τέλος του έρωτα είναι ο έρωτας.



(Κείμενο από το οπισθόφυλλο της έκδοσης, εκδ. Απόπειρα, 2012)


Δείτε εδώ το μπλογκ του Σταύρου Σταυρόπουλου


2 σχόλια:

  1. "Λιγοστέψαμε. Γίναμε τόσοι δα. Κομμάτια."

    Αγάπη του ψωμιού και της φωτιάς
    αγάπη της αρμύρας
    Πού να σε ταξιδέψω.....
    γυαλιά και λαμαρίνες
    γεμίσανε τα χρόνια,
    με εκτελεσμένους μήνες
    (Κώστας Τριπολίτης)

    Την καλημέρα μου και Χρόνια Πολλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αόρατη, δυστυχώς όσο πάμε και "λιγοστεύουμε". Στο τέλος δεν θα φαινόμαστε καθόλου. Κι αυτό είναι απλά τραγικό.

    Πολλές Καλημέρες και Καλή Εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή