Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2011

ΣΤΑΥΡΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ


 Από το μπλογκ του Σταύρου Σταυρόπουλου

http://sstavropoulos.blogspot.com/2011/10/blog-post_22.html


ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΤΟΥ ΡΟΚ


Αν προσπαθούσα να θυμηθώ τα βήματα, τη διαδρομή που διανύθηκε από εκείνο το πρώτο mail της Έλενας και την συνάντησή μου με τα παιδιά των IlluminArti στο καφέ του Ιανού, έως την καταληκτική ημερομηνία της 19ης Μαίου – έμπαινε καλοκαίρι, κι όμως, εκείνη τη νύχτα στον Κεραμεικό έκανε μια παράξενη ψύχρα, ήταν το κρύο μέσα μας που διαδεχόταν, αντικαθιστούσε, εκταμίευε τον Ιούνιο που ερχόταν και τον έβαζε στην άκρη; - θα είχα πολλά να πω: Για τις χειμωνιάτικες πρόβες, ατέλειωτες και καταλυτικές. Τη φλόγα των περισσότερων παιδιών που έκαιγε σαν κερί στα μάτια τους. Τον ερασιτεχνισμό που θα ζήλευαν πολλοί επαγγελματίες. Την αγωνία του Βαγγέλη που ήταν ο καλύτερος – οι καλύτεροι έχουν πάντα αγωνία. Τις απίστευτες κινήσεις της Αντιγόνης. Το άγχος της Νικολέτας, πρώτη φορά. Τις διορθώσεις, τις οδηγίες, τα σκηνικά. Τις φωνές και τα γέλια. Την μεγάλη επιστροφή της Λυδίας. Το βλέμμα της Χριστίνας το πρώτο βράδυ. Την αμηχανία της Τατιάνας. Την τρελή αγάπη του κόσμου - σαν ποτάμι ήταν που μαζευόταν γύρω απ’ τα πόδια μας. Την μεγάλη συγκίνηση της Αλίκης που ήρθε απ’ τη Λάρισα. Τις πρώτες κριτικές στο «Αθηνόραμα». Τον Γιώργο που ήθελε την αφίσα της παράστασης για το δωμάτιό του – ο Γιώργος είναι 54 ετών. Τον Σαράντη που έφυγε. Την πλημμύρα που ήρθε. Τον Χάρη, τον Δημήτρη, τα όνειρα.


Γεννιόταν κάτι μεγάλο, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, σαν να δικαιωνόταν αυτό που έλεγε συνέχεια ο Νίτσε, «χωρίς τη μουσική η ζωή θα ήταν ένα λάθος», ήταν μια διάδραση που μας ξεπερνούσε, μια σταυροφορία υπέρ της αθωότητας. Λειτουργούσε σαν ύμνος στη Νύχτα - ένας ακόμα ύμνος του Novalis με προφανή αυτοβιογραφικό πυρήνα που γινόταν δημόσιος. Η πρώτη ελληνική ροκ όπερα έγραψε ένα βαθύ ίχνος στα σανίδια του Altera Pars και τελείωσε. Σαν μια πρωτοφανής διαδήλωση που ο κόσμος αποχωρεί αγκαλιασμένος.

Θέλω να πω κάτι για την Μαρία. Για το πάθος της Μαρίας Χρονιάρη, αυτό το έντιμο πάθος για το βιβλίο και την παράσταση: Ο μεταφραστής μεταγράφει έναν συγγραφέα, μιλώντας για τον εαυτό του. Ο κριτικός αναλύει ένα έργο, μιλώντας για τον εαυτό του. Ο καθηγητής εξηγεί ένα φαινόμενο, μιλώντας για τον εαυτό του. Η Μαρία σκηνοθέτησε μια παράσταση, μιλώντας για το βιβλίο που είχε αγαπήσει. Για το βιβλίο που έγινε παράσταση, για την παράσταση που έγινε νόημα, για την ζωή που έγινε παράσταση. Άφησε στην άκρη τον εαυτό της και έκανε το προφανές. Αυτό που δεν κάνει κανείς.

Δεν της το είπα: Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ γιατί το ξανάρχισες εσύ.

Μαρία, σ’ ευχαριστώ.

Δείτε εδώ την παράσταση

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου